Henryk I Brodaty (Jędrzych I Brodaty)

 

(ur. pomiędzy 1165/1170, zm. 19 marca 1238 w Krośnie Odrzańskim)
– książę wrocławski w latach 1201-1238, opolski 1201-1202,
kaliski 1206-1207 i od 1234, władca ziemi lubuskiej do 1206,
1210-1218 i od 1230, od 1232 książę krakowski, od 1234 w południowej
Wielkopolsce po rzekę Wartę, od 1230 opieka nad Opolem,
od 1232 opieka nad Sandomierzem, od 1234 pełnia władzy nad
Opolszczyzną (przekazanie Kazimierzowicom w zamian ziemi kaliskiej
pod swoim zwierzchnictwem), ze śląskiej linii dynastii Piastów,
założyciel tzw. monarchii Henryków Śląskich.
Zreformował księstwo wrocławskie, m.in. miasto Lwówek Śląski.
W 1236 roku Henryk popadł w konflikt z biskupem wrocławskim
i został ekskomunikowany. Zmarł w 1238 roku pod klątwą,
która była wcześniej zawieszona.
Henryk I Brodaty został pochowany w ufundowanym przez
siebie klasztorze w Trzebnicy.

 

Czas

Bieżący czas to: