Jądro systemu operacyjnego (ang. kernel) - podstawowa część systemu operacyjnego, która jest odpowiedzialna za wszystkie jego zadania, zajmuje się ono nadzorowaniem komunikacji wszystkich elementów systemu. Jądro systemu Windows stanowi rdzeń systemu operacyjnego. Zapewnia ono usługi systemowe takie jak zarządzanie urządzeniami i pamięcią, przydzielanie czasu procesora procesom oraz obsługa błędów.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jądro systemu - to jego najważniejsza część. Odpowiada m.in. za komunikację ze sprzętem, obsługę systemów plików, sterowanie procesami.

Jeżeli jądro to duży program, który będzie odpowiadał za wszystkie zadania systemu operacyjnego to takie jądro nazywamy monolitycznym lub jednolitym. Taka technika jest dość łatwa, a tak napisane jądra są szybkie i stabilne. Problemem może być w tym przypadku rozwijanie projektu oraz wyszukiwanie błędów (ang. debugging - "odpluskwianie"). Ta technika jest już troszkę przestarzała.

 

Inną metodą jest stworzenie malutkiego jądra - mikrojądra (ang. microkernel) odpowiadającego tylko i wyłącznie za najprostsze zadania, oraz kilku programów odpowiadających za pozostałe funkcje. Ta metoda bardzo elegancko "porządkuje" kod, ale z kolei problemem staje się zapewnienie szybkiej komunikacji między owymi częściami jądra (przy układzie monolitycznym jest to proste, wręcz naturalne - tutaj już nie).

 

Nanojądrem nazywamy super-małe jądro, w którym wyrzucono wszystko, co nie jest niezbędne.

 

Mówiąc o małych, średnich i dużych kernelach zahaczamy o pojęcie skalowalności. System możemy nazwać skalowalnym, jeśli potrafi przystosować swoje wymagania do sprzętu na jakim działa. Najczęściej podawanym przykładem - pół żartem, pół serio - jest przykład ekspresu do kawy i wielkiego, kilkuprocesorowego serwera. Jeśli system zmieści się na ekspresie i jednocześnie będzie w stanie wykorzystać możliwości wielkiego serwera - to jest (wysoce) skalowalnym. Systemem skalowalnym jest np.: system QNX.